DE WOONCRISIS

Voor wie even niet heeft opgelet: we zitten midden in de grootste woningnood sinds de tweede wereldoorlog. De huidige situatie is een grote clusterfuck; huizenprijzen maken ongeveer ieder kwartaal een recordstijging door en er is een zeer dringend tekort aan sociale huurwoningen. Miljoenen mensen ervaren de negatieve gevolgen hiervan.

Die gevolgen daarvan zijn nu al rampzalig:

  • het aantal daklozen is in een paar jaar extreem snel gestegen; tot het huidige aantal van minstens 40.000 mensen
  • op dit moment leven zo’n 60-80.000 mensen noodgedwongen in een tijdelijke opvang
  • honderdduizenden mensen staan jarenlang op de wachtlijst voor een sociale huurwoning - sommige wachtlijsten zijn zelfs langer dan 17 jaar.
  • de huren in de vrije sector slokken vaak bijna de helft van het inkomen van de huurders op; volgens het Nibud betalen ongeveer 800.000 mensen een veel te hoge huur in verhouding tot hun inkomen.
  • er wonen dankzij de onbetreedbare huizenmarkt op dit moment ongeveer 900.000 20 tot 35-jarigen noodgedwongen nog bij hun ouders - 200.000 meer dan in 2010

Zo is er een waslijst aan feiten op te noemen die allemaal hetzelfde duidelijk maken: we zitten in een kolossale wooncrisis die heel veel menselijk leed tot gevolg heeft. En er is nog lang geen zicht op verbetering, sterker nog: de problemen blijven zich opstapelen.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Het simpele antwoord is: bewust beleid.

Al sinds de jaren ‘80 zijn rechtse partijen bezig met het liberaliseren van onze huisvesting, waarmee de overheid de controle moedwillig uit handen gaf. Dit om ruimte te geven aan een woekerende woningmarkt die vooral de bezitters, beleggers en huisjesmelkers heel veel winst oplevert. Terwijl het beleid zich disproportioneel richtte op eigenwoningbezit, zijn de woningbouwcorporaties uitgehold om ervoor te zorgen dat meer mensen in de vrije sector moeten huren, met als gevolg dat het aantal sociale huurwoningen drastisch is afgenomen terwijl de vraag blijft toenemen.

Het resultaat is een systeem waarin een selecte groep bezitters heel veel profiteert van het leed van honderdduizenden Nederlanders. Want terwijl de lonen stagneren blijven woonlasten keihard stijgen. Het is ook diezelfde bezittende klasse die veel politieke macht heeft om hun belangen te laten vertegenwoordigen, waardoor verbetering onmogelijk gemaakt wordt. Partijen als de VVD laten zich immers gewillig lenen voor de politieke agenda van huisjesmelkers en beleggers. Het past binnen het bredere ideologische perspectief van onze tijd: doorgeslagen, neoliberaal marktdenken, gedreven door extreme hebzucht.

Nog een grimmige bijwerking van deze problematiek is de afnemende solidariteit en verdraagzaamheid. Extreemrechtse populisten spelen gretig in op de onvrede in de samenleving en misbruiken het voor hun eigen racistische agenda. Een van de meest wrange elementen hieraan is dat ook de gevestigde rechtse partijen actief racistische en leugenachtige frames optuigen - bijvoorbeeld over de impact van statushouders - om zelf de schuld te ontlopen voor de door hen gecreëerde crisis.

Al deze problemen lijken alleen maar erger en erger te worden. De situatie heeft namelijk niet alleen gevolgen voor de woonlasten, maar voor de bestaanszekerheid van miljoenen Nederlanders. Wonen is veel meer dan een dak boven je hoofd hebben. Je werk, je sociale omgeving, je familie - kortom, je leven - is ervan afhankelijk. Het is diep schandalig dat zulke fundamentele dingen in de uitverkoop worden gedaan ten behoeve van de rijken. Dit mag niet meer verder escaleren. Het moet nu stoppen.

Daarom moeten we een onmiddellijke omwenteling in beleid forceren om ervoor te zorgen dat de belangen van ons woonrecht weer boven die van de bezitters geplaatst worden. De politiek heeft het jarenlang verziekt. Het is nu aan ons.

Doe en denk mee met HET WOONPROTEST en kom naar het Westerpark in Amsterdam op 12 september.